Λίγα λόγια για την ταινία:
Το 28 Χρόνια Μετά (28 Years Later) είναι μια μετά-αποκαλυπτική ταινία τρόμου του 2025, σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Danny Boyle (28 μέρες μετά 2002, Sunshine 2007, Slumdog millionaire 2008, 127 ώρες 2010, Steve Jobs 2015, T2 Trainspotting 2017) και σενάριο του Alex Garland. Αποτελεί την τρίτη ταινία της σειράς μετά τις 28 μέρες μετά (2002) και 28 εβδομάδες μετά (2007). Γυρίστηκε διαδοχικά με τη συνέχειά της, “28 Χρόνια Μετά: Ο Ναός των Οστών (2026)”, η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 2026. Πρωταγωνιστούν οι Jodie Comer (Isla), Aaron Taylor-Johnson (Jamie), Alfie Williams (Spike) και Ralph Fiennes (Dr. Kelson).
Το “28 Χρόνια Μετά” κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες από την Columbia Pictures μέσω της Sony Pictures Releasing στις 20 Ιουνίου 2025. Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς με εισπράξεις 150 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως έναντι προϋπολογισμού 60 εκατομμυρίων δολαρίων μέχρι στιγμής.
Πλοκή – Περίληψη:
Η ταινία ξεκινά στις άγριες περιοχές των Highlands κατά την πρώτη φάση της έξαρσης του ιού της λύσσας. Ενός μεταδοτικού ιού που μετατρέπει τους ανθρώπους και γενικά τα θηλαστικά σε Zombies. Μια μικρή πληγή, επαφή ή δάγκωμα είναι ικανά να σε μετατρέψουν σε απέθαντο. Ένα μικρό αγόρι ονόματι Jimmy, δραπετεύει όταν η μολυσμένη οικογένειά του επιτίθεται στον ίδιο και στον πατέρα του. (κρατήστε το για το τέλος της ταινίας – δεν ξαναβλέπουμε τον ηθοποιό).
Έπειτα από σχεδόν τρεις δεκαετίες (28 χρόνια) από το ξέσπασμα του ιού, η Βρετανία βρίσκεται υπό καθεστώς στρατιωτικής καραντίνας. Μία μικρή ομάδα επιζώντων ζει στο απομονωμένο νησί Lindisfarne (Holy Island), συνδεόμενο με την ηπειρωτική χώρα μόνο όταν η παραλία αποκαλύπτεται στη χαμηλή παλίρροια. Με το νησί να μην παρέχει όλα απαραίτητα οι εξορμήσεις στην στερεά χώρα για εξοπλισμό είναι απαραίτητες. Εκεί ζουν πολλές οικογένειες. Μια από αυτές ο Jamie (Aaron Taylor-Johnson), η σύζυγός του Isla (Jodie Comer), η οποία πάσχει από μια ασθένεια που της φέρει ημικρανίες και μνημονικά κενά και ο 12χρονος γιος τους Spike (Alfie Williams), που ετοιμάζεται για την τελετή του «κυνηγιού», μια τελετή “ανδρείωσης” για την επιβίωση στην ηπειρωτική χώρα.
Το πρώτο μεγάλο κυνήγι ξεκινάει για τον μικρό Spike (Alfie Williams) υπό την καθοδήγηση του πατέρα του Jamie (Aaron Taylor-Johnson). Στόχος να έχουν επιστρέψει μέχρι το ηλιοβασίλεμα, αλλιώς τα δυνατά ρεύματα θα τους παρασύρουν, κάνοντας το φονικά επικίνδυνο. Δυστυχώς για κακή τους τύχη πέφτουν σε ένα εξελιγμένο είδος απέθαντων τύπου «Άλφα», ένα γρήγορο, έξυπνο και υπερβολικά δυνατό μολυσμένο είδος. Φεύγουν καταδιωκόμενοι το ηλιοβασίλεμα κι επιστρέφουν στο νησί, ανακαλύπτοντας ότι κοντά εκεί βρίσκεται μια δομημένη φωτιά από έναν μυστηριώδη γιατρό, τον Dr Ian Kelson (Ralph Fiennes). Απογοητευμένος ο Spike από την αδιαφορία του πατέρα του για τη μητέρα του, αποφασίζει να φύγει κρυφά μαζί της. Στόχος του να βρει τον Kelson, που φημολογείται ότι καίει πτώματα σαν μια τελετουργία. Έτσι ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι στο άγνωστο και στην περιπέτεια ως μοναδική ελπίδα για την σωτηρία της μητέρας του Isla.
Τι μας άρεσε:
Τι δεν μας άρεσε:
28 Years Later (2025) γενική γνώμη:
Η ταινία 28 Χρόνια Μετά (2025) αποτελεί για εμένα μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του έτους. Παρά την αρκετά υψηλή βαθμολογία του Imdb η ταινία κυμαίνεται ρε ρηχά νερά χωρίς παλμό και κυρίως χωρίς υπόθεση. Έχοντας την προίκα δύο εξαιρετικών ταινιών (28 μέρες μετά (2002) & 28 εβδομάδες μετά (2007) η ταινία αποτυγχάνει να εξελίξει τόσο χαρακτήρες όσο και μια ιστορία που μας γεννάει όλο και περισσότερα κενά. Ακόμα και ο μυστήριος και απρόβλεπτος χαρακτήρας Dr Ian Kelson (Ralph Fiennes), γεννά ερωτηματικά και σύγχυση – μοιάζει να εισάγει στοιχεία που προορίζονται περισσότερο για sequel, χωρίς επαρκή ανάπτυξη, παρά για την ταινία. Η δράση είναι ελάχιστη με τον σκηνοθέτη Danny Boyle να αλλάζει το DNA της ίδιας του ταινίας εισάγοντας ένα διαφορετικό είδος ζόμπι «τύπου Άλφα». Παρά το πάντρεμα μιας ανθρωποκεντρικής προσέγγισης για τα “ζόμπι”, η ταινία πέρα της αξιόλογης σκηνοθεσίας και τοπίων δεν τιμά το franscise, με το σενάριο τόσο από την αρχή μέχρι το φινάλε να είναι άναρχο, αδιάφορο και επιφανειακό. Συνοψίζοντας θα προτιμούσα μια κλασική ταινία horror zombies με σασπένς και απροβλημάτιστη δράση και λιγότερο μια κοινωνική ιστορία για απέθαντους. Από εμένα ένα μεγάλο ΟΧΙ.
Η προσωπική μου Βαθμολογία:
